Taalgebruik op de kunstacademie
Taal is geen instrument waarmee we de werkelijkheid beschrijven, maar iets waarmee we onze werkelijkheid creëren. In een groep mensen wordt op een bepaald niveau gesproken. Hiermee structureren zij een werkelijkheid en leggen zij stilzwijgend vast wat ze voor moraliteit en waarheid houden. Ze maken gebruik van een eigen taal. Een taal die voor buitenstaanders soms erg abstract of zelfs onbegrijpelijk is.
Studenten van de kunstacademie hebben ook een eigen taal. Bij de omschrijving van hun werk of werkwijze gebruiken ze woorden die binnen de academie een betekenis hebben gekregen, betekenissen die niet overeenkomen met de taal van buitenstaanders en die ook voor de studenten zelf geen eenduidige betekenis hebben. Dit leidt soms tot interessante interpretaties en een vertekend beeld van de ‘werkelijkheid’.
